



Vorig weekeinde organiseerde het Vlaams Belang een colloquium in Brussel over de ordelijke opdeling van België. Daarbij legde het Vlaams Belang een nieuwe strategie op tafel: de actieve voorbereiding van de Vlaams/Waalse boedelscheiding. Niet het geduldig wachten op een staatshervorming, maar de concrete voorbereiding van de Vlaamse onafhankelijkheid is de te volgen strategie.
Het is een lange traditie die ik met liefde koester om in de maand januari het land door te trekken naar partijafdelingen die nieuwjaarsrecepties organiseren. Op ettelijke ervan had ik ook de eer het woord te mogen voeren. De laatste van die januaritoespraken was vorige vrijdag in Schilde, de afdeling van voorzitster Simonne Janssens en collega Marijke Dillen. Over 2009 en over 2010.
Embed Embed this video on your site
Wat een lachen zou dat zijn geweest indien niet - triest genoeg - politiemensen in Brussel het slachtoffer waren geworden van een schietpartij met exotisch gespuis. Want zeg nu zelf: toen VLD, SP.a en Groen en nadien alle andere (Vlaamse!) politieke partijen op het weekend-theater van de media zijn gesprongen om al naargelang "zerotolerantie" of "een eengemaakte politiezone" te eisen, was het duidelijk wie de verliezer was van zoveel hypocrisie. De verliezer is de brave Vlaamse burger die verkiezing na verkiezing heeft geloofd dat de partijen die nu - in plaats van beschaamd weg te kruipen - hun mond durven open te doen, het allemaal gingen oplossen.
Het is niet opgelost. Minder dan ooit. Natuurlijk zijn wij blij dat iedereen ons nu nakwaakt, maar hoe geloofwaardig is dat allemaal? Tien jaar na de wilde beloften van Marc Verwilghen en zijn veiligheidsplannerij: hoe geloofwaardig is de VLD? Met een Turtelboom die zegt dat ze "in de diepte gaat werken tegen de wapenhandel": hoe geloofwaardig is de VLD? Hoe geloofwaardig is met een zo'n zacht ei als Stefaan De Clerck de hele CD&V?
Een CD&V die bij monde van Marc van Peel ooit zei dat nòg belangrijker dan de splitsing van B-H-V de splitsing was van Justitie omdat anders geen veiligheidsbeleid meer mogelijk was in België.
De stilte aan Franstalige kant was dit weekend zo extreem luid dat men rustig kan zeggen dat een verandering ten gunste in Brussel alles behalve ongelooflijk dichtbij is.
Dit land is onbestuurbaar. Het is totaal uitgeleefd. Hoe lang zullen Vlaamse politieke partijen nog rond de pot blijven draaien? En na hoeveel verkiezingen zullen de Vlaamse politieke partijen opnieuw als altijd hun verkiezingsbeloften weggooien, de taboes op immigratie en harde aanpak opnieuw installeren en onmiddellijk daarna opnieuw platte broodjes bakken met de Franstalige partijen en met elkaar? De Vlaming verdient een partij die spreekt en die geloofwaardig is. En die blijft spreken als de rest opnieuw zwijgt.
Gerolf Annemans
Meer artikelen...
| Wouter van Doorn Je zult een deel niet voor het hele houden, |
