"Van de pot gerukt"
Vragen:
1. Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat Leterme schrijft naar de voorzitter van een parlement waar hij geen verantwoording en ook geen zaken heeft, om die voorzitter aan te zetten maatregelen te nemen tegen wat een parlementslid in zijn Parlement heeft gezegd? Is dat nog wel democratisch? In de wereldvreemde en door de meeste referenda gebuisde Europese instellingen wordt repressief opgetreden tegen de scherpe woorden van politieke nieuwkomers. Wel typisch dat de Belgische eerste minister in die repressie voorop loopt. Ik stelde de vraag gisteren aan Leterme (het verslag vindt u hier - het beeldfragment onderaan)
2. Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat de Vlaamse staatsomroep in een (Terzake)debat over de Nederlandse verkiezingen (naast de statutaire socialist Tobback) niet een Vlaams Belang-woordvoerder uitnodigt maar zonder schaamte Bart De Wever nog maar eens naar de studio sleept om hem de pruik van Geert Wilders op de brede kruin te drukken in een poging om de Vlamingen zowel om de tuin als om de hete brij van de indrukwekkende actualiteit van het Vlaams Belang te leiden? Knettergek, of om het met een door De Wever veel gebruikte uitdrukking te zeggen: van de pot gerukt !
Antwoord:
De parlementaire democratie in West-Europa zou nog altijd een goed systeem kunnen zijn als de politieke partijen van toen ook politieke partijen van vandaag zouden willen worden. Ze willen dat echter niet en dus -omwille van de staatsstabiliteit- worden (meestal via de media) steeds meer vormen van manipulatie in het systeem ingebracht. Het soepje dat zo ontstaat, is echter steeds minder smakelijk, om niet te zeggen onverteerbaar voor de burgers. Het systeem wordt een semi-autoritair theater waar de burger geen vat op heeft, laat staan dat hij zou aanvoelen enige inspraak te hebben. De gevestigde orde (CD&V, VLD, SP.a, De Standaard en de VRT) probeert met een soort van DDR Boerenpartij, een geaccrediteerde oppositiepartij, in dit geval dus de N-VA, de boel wat in kneedbare banen te leiden, maar de burger zal verbitterd afhaken, want hij (zij) wordt gemanipuleerd en voor de gek gehouden. Het ligt er gewoon veel te dik bovenop.
Het verschijnsel is erg breed aanwezig in de meeste West-Europese democratieën. Maar in Vlaanderen is het natuurlijk nog erger, want niet alleen moet men met een verbrokkeld partijlandschap dat naar her en der weggevluchte kiezers weerspiegelt een regering vormen, maar ook moet nog eens het uiteendrijvend land tegen de natuur in bijeen worden gehouden.
Parlementaire democratie bestond eigenlijk nooit in de zuivere vorm waarin het volk zijn lokale vertegenwoordiger naar het Parlement stuurt en die een regering steunt op basis van door het algemeen belang geïnspireerde overwegingen en argumenten die in het transparante en publieke halfrond worden uitgewisseld. Parlementaire democratie ontstond integendeel ongeveer gelijktijdig meteen met groepering. Meer bepaald rond de grote twee partijen waarin de ideologische zuilen verankerd zaten: liberalen en katholieken. Nadien schoven die een beetje opzij om ook de socialisten er bij te laten, maar buiten wat ‘randverschijnselen' rond nationale identiteit, verdeelden de drie ideologieën bijna honderdvijftig jaar lang de politieke koek. Zo waren er drie grote stabiele blokken en weinig zorgen behalve de onderlinge zorgen van de politieke partijen.
Het is eigenlijk pas toen de twintigste eeuw haar einde naderde dat de drie politieke partijen grote blinde vlekken in hun versleten ideologie hadden opgelopen, zodat zij niet meer in staat bleken om de bevolking min of meer volledig te blijven lijmen. Het was het Vlaams Blok dat die ontmaskering voor het eerste serieus op het tapijt bracht.
Tegen de nieuwkomers werd een soort duivelsuitdrijving opgezet. Allerlei beschuldigingen werden ingevoerd en er werden processen georganiseerd die de nieuwkomers moesten diaboliseren en hun kiezers afschrikken. De media -die normalerwijs aan de kant van de kritiek en van de oppositie zouden moeten staan- plaatsten zich aan de kant van de machtigen en speelden mee in het orkest. Een nieuwe variant op het thema is nu dat het regime zelf erkent dat die stemmen verloren zijn, maar dat het probeert ze te kanaliseren in de richting van een schijn-oppositie die de facto (als ze al geen kartel vormt met de christendemocratie) nooit ver weg is van regeringdeelname of nuttig waterdragerschap. Het is in die context dat de nu al enkele jaren volgehouden (en sinds kort steeds verder escalerende) campagne van de media rond N-VA in het algemeen en rond De Wever in het bijzonder moet worden gekaderd.
Al die vele tegenmaatregelen zullen echter geen van allen kunnen verhinderen dat het politieke landschap verder wordt opgedeeld. Niet rond de N-VA uiteraard maar rond het Vlaams Belang. Dit proces zal zich trouwens verder moeten doorzetten. Daar zal wegens personeelsincidenten nog wel wat vallen en opstaan aan te pas komen, zoals bijvoorbeeld in Nederland na de moord op Fortuyn. Maar de good old days komen voor de machtigen van weleer nooit meer terug. Partijen met moderne oplossingen voor nieuwe problemen zullen (moeten) zich verder uitbouwen en hergroeperen. En om stabiele regeringen te kunnen vormen zal er eerst opnieuw vertrouwen moeten komen. Dat vertrouwen is weg omdat voor zo'n belangrijk probleem als culturele identiteit zo'n brutale repressieve afwijzing van het debat door de traditionele partijen het vertrouwen heeft ondermijnd. Het is geen ‘waanzin' dat -midden in een zware economische crisis - debatten over hoofddoekjes worden gehouden. Het is de logica zelf. Zonder een brede door de gehele bevolking aangevoelde consensus over culturele identiteit moeten we aan een herstel van onze economische kracht zelfs niet eens meer denken. Nederland is wel degelijk nog altijd gidsland. Vlaanderen loopt achter.
Gerolf Annemans
Lees meer...
Bijzondere commissie
Gisteren werd in de Kamer gestemd over de oprichting van een bijzondere commissie naar aanleiding van de treinramp in Buizingen. Gerolf Annemans lichtte in de plenaire vergadering nog eens toe waarom hij liever een parlementaire onderzoekscommissie had gezien.
Lees meer...Vlaams Belang tegen de politieke spelletjes
Alleen een Parlementaire Onderzoekscommissie kan klaarheid brengen
Vergeet ook in dit dossier alweer niet dat Didier Reynders verantwoordelijkheid draagt
In het debat over het al dan niet oprichten van een Parlementaire Onderzoekscommissie herinnert het Vlaams Belang er aan dat de normale regel voor een grondig onderzoek door het parlement de oprichting is van een Parlementaire Onderzoekscommissie. De zgn. Bijzondere Commissie is de uitzondering. Alleen om de slagkracht te verminderen van zo'n onderzoek en dus om politieke spelletjes te spelen, wordt door regeringspartijen naar het middel van de zgn. Bijzondere Commissie gegrepen.
Het Vlaams Belang voelt aan dat er grote politieke zenuwachtigheid is. Men voelt aan dat het opdoeken van het automatisch remsysteem TBL1 in 1987 een belangrijke fout was waarvan de rechtzetting zowel onder Dehaene/Schouppe als onder Verhofstadt/Vincke werd uitgesteld.
Over die oorspronkelijke beslissing kan alleen maar opheldering komen als ook Didier Reynders, NMBS-voorzitter tussen 1986 en 1991, aan de tand wordt gevoeld.
Alleen een Parlementaire Onderzoekscommissie zal de nodige slagkracht vinden om zulks te doen.
Gerolf Annemans Jan Mortelmans Bruno Stevenheydens
Fractievoorzitter Lid commissie Infrastructuur Lid commissie Infrastructuur
Fortisarrest van Cassatie bevestigt de uitverkoopstrategie van de CD1V-regering
Reynders triomfeert.
De Franse machtsgreep en de gouden zaak die BNP Paribas dankzij Didier Reynders met de nachtelijke en weinig transparante uitverkoop deed, wordt verder bevestigd door het Hof van Cassatie, het ultieme sluitstuk van het regime, dat ondermeer tegen het Vlaams Belang reeds bewees dat het niet vies is van een stevig scheutje politieke rechtspraak als het er op aan komt.
Begrippen als algemeen belang en motiveringsplicht zijn zaken die bevreemden en veel speelruimte geven aan wie ze wil gebruiken. Het beruchte Arrest van het hof van Beroep was integendeel buitengewoon goed gemotiveerd.
De zaak gaat nu naar Luik, de machtsbasis van Reynders. Het eindresultaat laat zich raden. De politieke strategie van de Belgische door de CD&V geleide regering om ons land verder uit te bouwen tot een Franse kolonie zal er verder worden bevestigd. Vlaamse politici aan het bewind kijken de ander kant op. Het Vlaams Belang klaagt deze lamlendigheid aan.
Gerolf Annemans Barbara Pas
Fractievoorzitter Volksvertegenwoordiger
Hieronder kan u mijn plenaire tussenkomst bekijken naar aanleiding van het raport Fortis (19/03/2009)
Lees meer...
Wat baten kaars en bril?
Hij heeft er, op z'n Antwerps gezegd, serieus zijn pikkels aan verbrand. Ik bedoel Guy Verhofstadt, die deze week in Le Monde de Franse politieke en maatschappelijke wereld de les kwam lezen in een opiniestuk waarin hij hen verweet dat ze zoveel aandacht besteden aan een debat over (culturele) identiteit. Volgens de betweter uit Gent (en Toscanië en de Opaalkust) is zo'n debat niet waard dat er tijd aan wordt besteed want het is alleen maar afkomstig van en dienstig voor "extreem-rechts". En hij verweet Frankrijk dat het achterlijk was in plaats van intellectueel progressief zoals het altijd is geweest.
Niet dat Frankrijk lang wakker van lag van Verhofstadts gekwebbel maar desgevraagd zei zelfs de progressieve Kouchner dat Verhofstadt "gek" is. Vlaanderen weet al langer dat de preekheer van de Verenigde Staten van Europa bezeten is door de gekte van iedere volle-gas-fanaticus. Nu weet Parijs het dus ook.
Het is wellicht nog steeds terecht te stellen dat Frankrijk nog altijd intellectueel vooruitloopt. Dat een debat over identiteit (wie zijn wij, wat zijn wij en wat zijn onze gemeenschappelijke waarden nog) onvermijdelijk is. Als Europa in de wereld opnieuw iets wil betekenen en de zo veel besproken "nieuwe uitdagingen" wil aangaan, is dat debat over identiteit misschien (of heel zeker) dringender dan allerlei pleidooien voor een Europa dat in de ogen van Verhofstadt weinig meer schijnt te zijn dan méér (Europese) belastingen voor een futloze en droomloze remake van Vrhfstdts Belgique à Papa. Het Europa van Verhofstadt lijkt op het uitbrandende lege wrak van de Hindenburg op Lakehurst. Het is zonder twijfel veel progressiever om -zoals Frankrijk- een debat te voeren over onze identiteit. Dat zulk een debat reeds twintig jaar geleden werd gevraagd en gevoerd door mensen die "extreem-rechts" werden genoemd, neemt allerminst weg dat het een centrumdebat om niet te zeggen centraal debat is geworden. Tot spijt van wie 't benijdt. Het is een beetje zoals Kuregem. Ofwel erkent men dat "extreem-rechts" twintig jaar geleden reeds gelijk had en nu ten aanschouwe van iedereen volop gelijk krijgt. Ofwel sluit men de ogen, zoals Verhofstadt nu al tien jaar doet. Jammer van die nieuwe modebril alweer. Want wat baten kaars en bril, als het Gentse genie niet zien en wil ...
Gerolf Annemans
COLLOQUIUM O2 - zuurstof voor Vlaanderen de ordelijke opdeling van het federale België
Vorig weekeinde organiseerde het Vlaams Belang een colloquium in Brussel over de ordelijke opdeling van België. Daarbij legde het Vlaams Belang een nieuwe strategie op tafel: de actieve voorbereiding van de Vlaams/Waalse boedelscheiding. Niet het geduldig wachten op een staatshervorming, maar de concrete voorbereiding van de Vlaamse onafhankelijkheid is de te volgen strategie.
Meer artikelen...
Citaten
| Alexis Curvers Ofwel weten onze burgerlijke en kerkelijke leiders niet waar ze ons heen leiden en dan zijn het snullen; ofwel weten zij het wel en dan zijn het schoften. Het een sluit het andere overigens niet uit. |
In beeld
Column
