Gerolf Annemans

R.I.P

Actueel dinsdag 08 mei 2007 Deze haat stopt niet, zelfs niet in het aanschijn van de dood.  Het Requiescat in Pace is universeel, behalve voor Vlaams Belangers.  De uitvaart van Karel Dillen is door de overgrote meerderheid van de media behandeld zoals ze door al de politici van het regime – Bart De Wever en Jan Jambon uitgezonderd – werd behandeld, met als opvallende uitschieter het totaal negeren door de VRT-televisie. Des te opmerkelijker dan ook het hier in zijn geheel overgenomen artikeltje op de website van   de “Vlaamse Autonome Raad voor het Uitvaartwezen”.  Met mijn bewondering voor de moed die deze kennelijk onafhankelijke vereniging weet op te brengen om dit te publiceren. 

Karel Dillen in alle stilte begraven. De uitvaartverzorger is er om de uitvaart in goede banen te leiden, niet om een oordeel te vellen of een kant te kiezen. Geen ander beroep is zo rijk aan ervaringen en mensenkennis als dat van uitvaartverzorger. Op één en dezelfde dag wordt alles geregeld in het Frans, het Nederlands en het Engels. Elke funeraire cultuur heeft een igen identiteit dewelke zich weerspiegelt in de teksten van de rouwbrief, de opmaak, de bloemen, de ceremonie...enz...
Soms wordt er echter zoveel onrecht aangedaan dat het gezegd moet worden.
Zo werd volgens 'de perceptie' van de media Karel Dillen in alle stilte begraven. Het is ontstellend te ervaren hoe een persoon, zo belangrijk voor Vlaanderen, zo wordt stilgezwegen. Koude rillingen zou men er van krijgen en vertrouwen in het 'systeem' of de 'maatschappij' worden door deze ervaring flink door elkaar geschud. Misschien is de uitvaart van wijlen de Heer Karel Dillen voor de media geen 'nieuws' en is een multicultureel event op de grote Markt het wel ? Alleen vergeet men dat alleen al de aanwezigheid van meer dan 2700 mensen op een uitvaart wel betekenis heeft. Het aantal uitvaarten waar er meer dan 2000 mensen de dienst bijwonen kan men in Vlaanderen voor de laatste decennia op één hand tellen.
De samenwerking met de mensen van Vlaams Belang voor de organisatie van de uitvaart is een bewijs van respect, professionaliteit en toewijding... het verdient zeer zeker het respect van de Vlaamse uitvaartsector. Daarom besteden wij er aandacht aan.  Varu

Gigant

Actueel zondag 29 april 2007

 Bij het overlijden van Karel Dillen welt stille droefenis op en ook een werkelijk

onschatbaar aantal goede herinneringen aan zoveel jaren, zoveel uren samen op stap, maar ze worden onmiddellijk allemaal overweldigd door het besef dat hij – wat ik in enkele persreacties noemde – een “gigant van het Vlaams nationalisme “ is geweest. 

Zijn betekenis kan werkelijk op geen enkele manier overschat worden. 

Toen het naoorlogse Vlaams nationalisme uit de diepe krater van de repressie omhoog klauterde, was reeds Karel Dillen daar -van bij dat begin- om mee de enorme inspanningen te leveren van de amnestie-acties.  Hij was er toen de beweging haar partijpolitieke vertaling vond in de Volksunie.

Toen die Volksunie aan haar neergang begon, door het pad in te slaan van de Belgische machtsdeelname en (ipso facto) de modieuze verlinksing (een neergang die pas bij voorzitter Fons Borginon officieel zou eindigen, om vervolgens de vorm van kartelpartnerij aan te nemen) verliet – begin van de jaren 70 - Karel Dillen de Volksunie. Visionair. Als de vroege voorbode van wat later zou gebeuren. 

Hij zou pas veel later de partijpolitieke draad weer opnemen, namelijk toen het radicale rechtse Vlaams nationalisme – na Egmont - de kans zag om helemaal opnieuw te beginnen.  Hij leidde dat nieuwe begin.  Hij was de belichaming van dat nieuwe begin.  Hij hield al die vele groepen en strekkingen, al die vele wilsvierkantige karakters bijeen. 

En toen die nieuwe partij alle records van Vlaams nationale kracht verpulverde wist hij als geen ander dat de ingrediënten van dat partijpolitiek succes de ingrediënten waren die hij er zelf met aandrang en volharding alsmaar opnieuw had ingestopt : radicale rechtlijnigheid nastreven, consequent de zuivere Vlaamsnationale lijn volgen, eendrachtigheid koesteren, bescheidenheid ten toon spreiden, ambitieuze ijdelheid opzij zetten en recht vooruit naar Vlaamse onafhankelijkheid.

Die geestelijke erfenis laat deze gigant ons na.  Deze sobere en bescheiden man uit Deurne plaatste al zijn generatiegenoten in de schaduw van zijn geestelijke kracht.  Zie waar wij nu staan.  Wij danken het aan hem.

Gerolf Annemans 

Walen Buiten

Actueel woensdag 25 april 2007

Een lange uitleg over al wat ik in het verleden heb gezegd (en of geschreven) over de francofone agenda (en dus meteen ook die van de koninklijke familie) inzake de plaats van Centraal Afrika in de Belgische buitenlandpolitiek, kan vanaf nu vervangen worden door het bijgaande filmpje.  Ook inzake de onder paars volledig uit de hand gelopen buitenlandse politiek van België in Afrika geldt dus heel eenvoudig : Vlaamse onafhankelijkheid !

 http://www.zoomin.tv/videoplayer/index.cfm?id=248070&mode=normal&quality=2&pid=vumnwsblad

Gerolf Annemans

Artikel HLN (13/04/07) over offensief Onkelinx tegen het Vlaams Belang

In de pers woensdag 18 april 2007 Laurette Onkelinx heeft de  oorlog verklaard. HLN bracht hierover een artikel. Waarover gaat het? Onkelinx wil nog snel een nieuwe wet door het parlement drukken die ervoor moet zorgen dat zogenaamde ‘onwaardige burgers’ niet meer kunnen kiezen of verkozen worden. Maar wat zijn nu ‘onwaardige burgers’?  Volgens Onkelinx moet een simpel showproces volstaan om burgers 'onwaardig' te maken en aldus kunnen de kopstukken van onze partij politiek geliquideerd worden. U kan de tekst van het artikel hier terugvinden. Lees meer...

Ont-nederlandsing

Column woensdag 11 april 2007

Ont-nederlandsing

Gisteravond was ik aanwezig op een druk bijgewoonde boekvoorstelling in Grimbergen. Bart Laeremans stelde er zijn boek voor :  Verbrusseling, tegengaan of ondergaan? http://www.uitgeverijegmont.be/boek.php?boek=25

De betekenis van dit boek kan nauwelijks worden overschat.  Voor het eerst sinds in 1997 Guido Tastenhoye met zijn boek (“Vlaams Brabant ingelijfd bij Brussel”) de zaak klaar op de politieke agenda plaatste, is er nu een indrukwekkende actualisering opgesteld.  En dat was dringend nodig.  De nakende zo”geheten communautaire ronde” houdt immers grote gevaren in. 

Dat bleek ten volle toen bij de laatste poging om in 2004 het kiesarrondissement te splitsen de Vlaamse toegevingen voluit als een donkere wolk boven de onderhandelingstafel bleken te hangen en ei zo na over Vlaanderen waren uitgegoten. Luidens vele geruchten en berichten waren de geesten zeer ver verdwaasd, ook die van de CD&V-Nva combinatie ! Misschien moet de geschiedenis nog maar eens geschreven worden : er werd zelfs beweerd dat het uiteindelijk Schiltz was die zijn Spiritisten terugfloot, bekend als hij was met de desastreuze effecten van nachtelijke onderhandelingen. Zo dreigde het gevaar dat de splitsing enkel voor Kamer en niet voor Europees Parlement en Senaat zou hebben gegolden. De Franstalige Gemeenschap zou persoonsgebonden bevoegdheden gekregen hebben in Vlaamse (faciliteiten) gemeenten en of over inwoners van Vlaanderen en de omzendbrief Peeters over de restrictieve interpretatie van de faciliteiten zou worden ingetrokken.

De zogeheten Vlaamse politiek in de Rand die op het BHV debacle volgde en die werd gelanceerd om het geblameerde imago van CD&V en NVa te redden die immers besloten hadden hun  ministeriële kabinetten en dus de Vlaamse regering zonder meer overeind te houden ondanks de vernedering die Paars hen had gelapt,  is een – op z’n Antwerps gezegd – scheet in een fles.  Op een debat aan de Antwerpse Universiteit waar ik recentelijk Bart De Wever rechtstreeks confronteerde met de schandalige poverheid van de resultaten waarmee de Vlaamse regering poogt uit te pakken, en waar ik een aantal concrete punten aanhaalde op dat stuk, was een erg giftige en gepikeerde De Wever te beluisteren.

Die volledige ontmaskering staat – ik herhaal het – indrukwekkend gerepertorieerd in het boek van Laeremans. 

De ont-nederlandsing van Brussel krijgt – in razendsnel tempo – een 21^ste eeuws luik dat nu de Vlaamse Rand aan het platgooien is.

Bart heeft – tot grote woede van de verdoezelende regime-socioloog Chris De Schouwer (nomen non est omen) - een aantal wetenschappelijke indexen ontwikkeld die haarfijn aantonen dat Machelen en Diegem aan Afrikanisering en ont-nederlandsing ten prooi gegooid worden. Door Vlaamse politici.  Die de carrière en de met hun eigen urine gefabriceerde taart interessanter vinden dan wat er in de Rand staat te gebeuren.

Niet vergeten : het boek van Laeremans kopen. Naar mijn oordeel : verplichte lectuur.

Gerolf Annemans