Het Vlaams Belang pas 15 jaar later achterna hollen kan (ondertussen) uw politieke gezondheid ernstige schade toebrengen.
Wat een lachen zou dat zijn geweest indien niet - triest genoeg - politiemensen in Brussel het slachtoffer waren geworden van een schietpartij met exotisch gespuis. Want zeg nu zelf: toen VLD, SP.a en Groen en nadien alle andere (Vlaamse!) politieke partijen op het weekend-theater van de media zijn gesprongen om al naargelang "zerotolerantie" of "een eengemaakte politiezone" te eisen, was het duidelijk wie de verliezer was van zoveel hypocrisie. De verliezer is de brave Vlaamse burger die verkiezing na verkiezing heeft geloofd dat de partijen die nu - in plaats van beschaamd weg te kruipen - hun mond durven open te doen, het allemaal gingen oplossen.
Het is niet opgelost. Minder dan ooit. Natuurlijk zijn wij blij dat iedereen ons nu nakwaakt, maar hoe geloofwaardig is dat allemaal? Tien jaar na de wilde beloften van Marc Verwilghen en zijn veiligheidsplannerij: hoe geloofwaardig is de VLD? Met een Turtelboom die zegt dat ze "in de diepte gaat werken tegen de wapenhandel": hoe geloofwaardig is de VLD? Hoe geloofwaardig is met een zo'n zacht ei als Stefaan De Clerck de hele CD&V?
Een CD&V die bij monde van Marc van Peel ooit zei dat nòg belangrijker dan de splitsing van B-H-V de splitsing was van Justitie omdat anders geen veiligheidsbeleid meer mogelijk was in België.
De stilte aan Franstalige kant was dit weekend zo extreem luid dat men rustig kan zeggen dat een verandering ten gunste in Brussel alles behalve ongelooflijk dichtbij is.
Dit land is onbestuurbaar. Het is totaal uitgeleefd. Hoe lang zullen Vlaamse politieke partijen nog rond de pot blijven draaien? En na hoeveel verkiezingen zullen de Vlaamse politieke partijen opnieuw als altijd hun verkiezingsbeloften weggooien, de taboes op immigratie en harde aanpak opnieuw installeren en onmiddellijk daarna opnieuw platte broodjes bakken met de Franstalige partijen en met elkaar? De Vlaming verdient een partij die spreekt en die geloofwaardig is. En die blijft spreken als de rest opnieuw zwijgt.
Gerolf Annemans
Artikel Gazet van Antwerpen 22/01/2010: Vlaams Belang wil beslag op diamanten moeilijk maken
Repliek aan Leterme 'ministeriële deontologie'
Ministeriële deontologie
Interview Gazet van Antwerpen weekend 17-18 januari
Leonard, Torfs en felicitaties
De aanduiding van een nieuwe aartsbisschop is een interne aangelegenheid van de katholieke kerk. En aangezien Kerk en Staat het best gescheiden zijn en blijven, voel ik mij niet geroepen om alle pro's en contra's ten aanzien van de persoon en van de bisschop André-Mutien Léonard te gaan analyseren en te becommentariëren. Ik ben een politicus en plaats mijn beschouwingen daarnaast. Wat mij in die zin dan wel boeit, is waar de katholieke kerk in wat vandaag nog België heet te zijn, staat. Welke posities neemt ze mee in in de wereldkerk en hoe positioneren haar leiders zich?
Léonard heeft als bisschop van Namen wellicht zijn job naar behoren gedaan, anders had Rome hem zeker niet tot de chef van de Belgische kerk aangesteld. Meer nog en eerder ongewoon zelfs: vriend én vijand zijn het er over eens dat de man niet enkel conservatief, maar ook erg intelligent is. Het is om te beginnen al een uniek verschijnsel dat conservatisme - dat door progressieven vrijwel altijd aan ‘dom' wordt gelinkt - ten aanzien van Léonard gekoppeld wordt aan intelligentie. Het maakt velen ongerust dat hij zichzelf blijft en zich niet laat meedrijven op een progressieve onderstroom in de samenleving. Principes in plaats van commercie. Een mening in plaats van de huik naar de wind. Zijn duidelijkheid en rechtlijnigheid wekken sympathie en weerstand op. Bovendien is hij uiterst minzaam en sympathiek, spreekt de landstalen perfect en heeft hij een uitstekende band met de man in de straat. Daarnaast communiceert hij uitstekend. Het wordt allemaal door de leidende opiniemakers als "hinderlijk" ervaren.
Natuurlijk verengen progressieven het hele debat aangaande de kerk tot enkele behoudende standpunten aangaande seksualiteit en ethische standpunten als euthanasie en abortus. Daar liggen immers hun grote ideologische breekpunten met de kerk. Het gaat echter om veel meer: hoe werkt de kerk mee aan het overleven van de waarden die onze Westerse samenleving mee gestuwd hebben tot wat ze nu is? Hoe draagt de kerk bij tot vrede en verzoening? Hoe draagt zij haar universele boodschap die tot vandaag geïnspireerd wordt door haar stichter verder uit? Hoe speelt zij haar eigen specifieke rol in een democratische, geseculariseerde en meer dan ooit verscheiden wereld in Europa en ver daarbuiten? Het valt af te wachten hoe Léonard daar gestalte aan gaat geven, ook al pleit zijn duidelijkheid en zijn rechtlijnigheid in zijn voordeel. Laten we dus maar even afwachten en hem het voordeel van de twijfel geven.
Ik sluit mij trouwens wat de journalistieke fixatie op seks betreft graag aan bij professor Rik Torfs die geheel in zijn eigen stijl de Kerk adviseerde om wat die thema's betreft een "moratorium" in te stellen. De kern van de problematiek van de katholieke kerk aan het begin van de 21ste eeuw is niet dat, maar is de geloofskwestie. Wat is geloven? Wat blijft er nog van over? Wat heeft het nog voor zin? Wat betekent die boodschap van Jezus nog eigenlijk? Daar gaat het nu over. En dezelfden die stonden te krijsen bij de aanstelling van Ratzinger tot Paus, staan ook nu weer te krijsen. Maar wie nauwer toekijkt, weet dat de Paus betekenisvolle en belangrijke dingen zegt voor de evolutie van het geloof. Léonard eveneens, hij lijkt mij de bekrompen discussie over "progressief" of "conservatief" te zullen overstijgen. Zijn uitgesproken profiel (uiteraard aansluitend op de grondslagen van geloof en traditie!) zal hem, net zoals Ratzinger, eerder behulpzaam zijn dan hem hinderen op zijn weg naar een antwoord op de vraag hoe hij in de kern van West-Europa de mensen opnieuw zal kunnen aanspreken. Ik wens André-Mutien Léonard dan ook te feliciteren met zijn aanstelling.
Gerolf Annemans
Meer artikelen...
GA op twitter
Citaten
| Jean-Marie Gantois Men heeft niets gegeven zolang men niet alles heeft gegeven en niets is gedaan zolang er nog iets te doen is. |
In beeld
Column
