Toespraak Gerolf Annemans over de politieke toestand - plenaire vergadering Kamer

Waarde Collega’s, 

Nadat we hier via een proceduredebat onze spreektijd wat hebben kunnen opkrikken, kan ik niettemin niets anders dan zeggen dat wij geen vrede nemen met de gang van zaken.  Wij als Vlaams Belang blijven van oordeel dat de interimregering, die een politiek akkoord zegt te hebben bereikt over het feit dat zij zich wil omvormen tot een andere regering, weliswaar ook een interimregering, met naar verluidt een andere samenstelling, een ander programma en een andere einddatum, deze keer zijnde de Nationale feestdag van het Belgisch koninkrijk, wij als Vlaams Belang blijven van oordeel dat zo’n regering moreel en democratisch verplicht is om met een regeringsverklaring en met openheid van zaken, met precieze teksten van de akkoorden en met een degelijke verantwoording voor het voetlicht van de publieke opinie en dus voor het Parlement moet komen met wat in een normale parlementaire democratie een regeringsverklaring, een begrotingsverklaring een beleidverklaring wordt genoemd. Een verklaring die van een deftig debat wordt voorzien, met een stemming met als inzet het al dan niet wederzijds vertrouwen over de gang van zaken.

Toespraak 30 jaar Vlaams Belang

Laat ik beginnen met het Rode Kruis. Vlamingen en Walen in de knoei.  Walen halen meer uit de schuif dan dat ze er in steken.  Het overkoepelende federale niveau is onhoudbaar geworden…  Rode Kruis. België. Prinses Astrid stelt zich geen kandidaat meer. Ik zou zeggen : waarop wacht de papa om het voorbeeld van zijn dochter te volgen ? 

Goede vrienden : alle gekheid op een stokje.  De formatie, het gestrompel, het Hertoginnedal gekonkel, de paniek in Belvedère, Leve de Conventie, weg met de Conventie, Dehaene vervroegd weg, Leterme weg, Van Rompuy weg, Leterme terùg weg… als het aan ons ligt ten laatste morgen : ook Verhofstadt weg ! Het zijn ongelooflijk mooie tijden die wij meemaken.   Ik hoor de laatste jaren de recent opgekomen kleinere partijen graag bezig als ze proberen – in een poging om uit te leggen waarom ze moeten blijven bestaan – als ze proberen te doen alsof het niet nuttig is om Vlaams Belang te zijn. Ik hoor ze wreed graag bezig. Maar ik weet één ding : Er is in de politiek niemand geweest die zoveel werkvreugde heeft gekend, er is in mijn levenstijd, er is in onze levenstijd, geen enkele partij zichtbaar en zelfs niet denkbaar geweest die zoveel beweging heeft gebracht. Die zoveel in gang heeft gezet.  Er is niemand die zoveel van zijn eigen rozen heeft zien bloeien àls wij.  

Toespraak evaluatiedag 24 november 2007: "Volk word staat!"

Beste vrienden,

Het was dus een Evaluatiedag. We hebben lange tijd allerlei werktitels gehad. Het is Evaluatiedag geworden, omdat wij hoopten dat de 24 uur waar Erik Defoort het net over had reeds achter ons zouden liggen. Maar dat heeft ons niet verhinderd hier vandaag dan toch iets te doen dat zeer nuttig is en naar mijn oordeel ook zeer noodzakelijk is. Ik ben ook heel dankbaar voor de woorden, de Godsvrede-woorden van Erik Defoort. Wij hebben hier vandaag hoe dan ook aan de hand van de feiten een strategie voor een onafhankelijkheidsbeweging nog eens aan de actualiteit en de realiteit getoetst. De Vlaamse wilskracht waar Bernard Daelemans het over had, is inderdaad eigenlijk op zichzelf voldoende om het hele perspectief te veranderen, die wilskracht is op zichzelf eigenlijk voldoende om het startschot te geven voor de laatste rechte lijn naar onafhankelijkheid. Dat is het aanvoelen dat ik heb en we hebben vandaag eigenlijk – ik denk dat Erik Defoort mij niet zal tegenspreken – in een weinig partijpolitieke sfeer gesproken. Dat wilde ik ook niet. Dat was ook niet onze bedoeling. Het ging werkelijk over een strategie naar onafhankelijkheid. Overigens is er nog geen reden om partijpolitiek uit te halen. Niet alleen omdat er geen staatshervorming is, niet alleen omdat die 24 uur nog niet voorbij zijn, maar er is inderdaad nog geen reden. Er is geen voldoende aanleiding om ons nu reeds van de N-VA te gaan distantiëre

Toespraak naar aanleiding van de beleidsverklaring van premier Verhofstadt.

Voorzitter,

Collega’s,

Ergens had het wel iets Verhofstadt-iaans. Doordrammen tegen de algemene sfeer in. Proberen helemaal alleen de grondstroom van de feiten om te keren.  De verklaring hier, gisteren, over de begroting 2007, zou normaal een erg droog en technisch geval hebben kunnen zijn, met weinig politieke inhoud.  De tussenkomst had kunnen uitstralen wat de begroting 2007 in feite ook daadwerkelijk is, namelijk een verkiezingsbegroting. Iets a-politiek waar geen keuzes worden gemaakt. Waar verder wordt aangemodderd.  Maar Verhofstadt heeft er - niet wat zijn begroting betreft, maar wat zijn begrotingsverklaring betreft - voor gekozen om - minstens in de eindtremolo’s - zwaar uit te halen naar de Vlaamse oppositie in dit land en een fel aangedikte, bijna arrogante toon te verspreiden, daardoor de schijn wekkend dat hij een nieuwe politieke visie van een nieuwe regering op de rails wil zetten.

Bij nader inzien blijkt dat Verhofstadt vooral de magerte en de schraalheid van zijn budgettair concept heeft willen versluieren en dat hij daarom een politieke speech heeft willen houden, iets dat de aandacht moest afleiden.  Een goed voorbeeld daarvan is zijn bijna poëtische ode aan Al Gore, met een hele uitwijding over klimaatveranderingen en smeltende ijskappen, die in -cauda venenum- bleek uit te monden in de wel erg wereldse conclusie dat Verhofstadt een verpakkingstaks gaat heffen, een Al Gore-taks mag ik wel zeggen.

Wie in de toespraak van Verhofstadt de passage - ik zou bijna zeggen het incident - analyseert over Al Gore, die ziet zeer duidelijk hoe Verhofstadt verworden is tot een charlatan, een marchandeur in ontmantelde principes en in het beste geval een vaardige verbale hypnotiseur, maar géén staatsman.  

Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat Verhofstadt de politieke aandacht heeft willen  afleiden van zijn krakkemikkige begroting, met een politieke – sommigen hebben het hier gisteren genoemd een “electorale” – toespraak.  

Hét politieke profiel dat Verhofstadt hier gisteren heeft getoond, is dat van een meer dan ooit erg linkse Verhofstadt.   

Een erg linkse en door en door teruggetrokken Verhofstadt.  

Een Verhofstadt die zeer goed wist wat hij deed, en helemaal niet aan het improviseren was, toen hij enkele weken geleden met Freya op het bankje ging zitten.  

Een Verhofstadt die alles zet op paars, ook als de liberale component in elkaar schrompelt en nog slechts de ladder is waarop het progressieve socialisme naar de top klautert.  

Wij hebben hier gisteren een Verhofstadt gezien die schaamteloos iedere vorm van oppositie tegen het status quo van zijn communautaire vergeetput gelijkstelt met het beschuldigen van andere groepen.

Wij hebben hier gisteren een Verhofstadt gezien die schaamteloos iedere vorm van oppositie tegen zijn immigratiepolitiek gelijkstelt met simplisme, bekrompenheid en polarisatie.  

Wij hebben hier gisteren een Verhofstadt gezien die de stijgende agressie in onze samenleving illustreert met een selectief lijstje van geruchtmakende moorden waarin de dood van Guido De Moor ontbreekt.

Wij beluisterden een Verhofstadt die met een nooit gezien intellectuele alchemie mensen die niet onvoorwaardelijk de globalisering omarmen en die daarover willen nadenken, voorstelt als aanhangers van het verleden en tegenstanders van de informatica.

Wij hebben hier een Verhofstadt gehoord die de complexe fenomenen van culturele identiteit, van immigratie, van Europese eenwording, en van onveiligheid met één pennentrek allemaal in de schoenen schuift van de maatschappelijke boodschapper, van ons, Vlaams nationalisten.  

Wij hebben hier een Verhofstadt gehoord die de complexe fenomenen van culturele identiteit en van immigratie oplost met simplistische antwoorden en met slogans zonder nuances à la “niet waar je vandaan komt maar waar je naartoe gaat telt”.  

Ons Vlaams-nationalisten verwijt hij dat ze Vlamingen tegen Franstaligen opzetten, autochtonen tegen allochtonen,  en dat wij dat zouden doen met gemakkelijke en gevaarlijke beschuldigingen, terwijl ik nog nooit van op deze zelfde tribune, nog nooit  een zo verbluffende  reeks gemakkelijke beschuldigingen heb gehoord.  

Verhofstadt vergeet één ding: niet de oppositie is de afgelopen acht jaar aan het bewind geweest en dus verantwoordelijk.  Bewindslieden kunnen niet acht jaar lang, en aan het eind van die acht jaar, voor hun mislukkingen en hun puinhopen diegenen verantwoordelijk stellen  die niks anders op hun geweten hebben dan dat ze acht jaar lang de scheefgang van dit land hebben aangeklaagd.